Het is laat en ik besluit mama met de auto naar huis te brengen. Om wakker te blijven zetten we de radio aan met hoop op een meezinger. Op dit uur zijn er geen meezingers op de radio dus luisteren we naar Candlelight. Een herhaling blijkt na een poosje, de gedichten heb ik al eerder gehoord. Vanaf de snelweg gaat de weg naar mijn ouders’ dorp door de bossen. Het eerste stuk is nog verlicht, maar als je dieper het bos in rijdt, verdwijnen de lantarenpalen en ook de reflecterende strepen op de weg. Lees verder

‘Mama moet je iets vertellen,’ zei ze vanmorgen toen ze me belde. Er is iets goed mis. Mama belt mij nooit. Ik ben altijd degene die haar belt. Niet omdat ik haar iets te vertellen heb, maar uit schuldgevoel omdat zij nu alleen is. Na 18 jaar bemoederd te zijn, was het tijd om te gaan. Lees verder

‘Ik kom een nieuw rijbewijs aanvragen,’ zeg ik.
‘Heeft u uw oude rijbewijs bij u?’
Ik geef de baliemedewerkster mijn oude rijbewijs.
‘En een pasfoto?’
Ik geef haar een pasfoto.
Ze kijkt naar de foto in haar hand en dan naar mij. Lees verder

Elke vrouw met een man, vriend, vader, broer of zoon weet: een zieke man is zieker dan een zieke vrouw. Een zieke man is ook zieliger dan een zieke vrouw. Een zieke man is een man van weinig woorden. Een compacte beschrijving van zijn ziekte volstaat; ‘ik ga dood.’ Al valt dat in de meeste gevallen reuze mee. Lees verder

Voor een snelle boodschap loop ik de kleine supermarkt binnen. Ik pak een lichtblauw mandje van de stapel en betreed het kant-en-klaar-pad. Achter mij hoor ik een klein tumult als een grijze man, met slobberend pak en een lange zwarte jas de winkel betreed en luid ‘halloooo, hallo!’ roept. Ik sta stil voor het kip-schap. Lees verder

Mama, een hip jong ding van 69, was zoals ze zelf zei ‘toe aan een nieuwe iPhone’. Haar huidige versie was toch al bijna 2 jaar oud. Omdat ze zelf door het aanbod aan modellen de weg dreigde kwijt te raken, vroeg ze mij mee naar de winkel. En dus togen wij op zaterdagmiddag naar de hypermoderne Apple Store. Lees verder

In Amsterdam was ik de een van de eersten met een transportfiets met krat voorop. Dat komt omdat ik chronisch last heb van mijn rug en geen rugzak of schoudertas mee kan zeulen. Een fietskrat biedt de oplossing. Nu ben ik niet meer origineel. Eigenlijk hoor je er in Amsterdam als hip, jong ding niet bij als je geen fiets hebt met een krat. Lees verder

Zodra een individu toetreedt tot een kudde verandert er iets. Als een mantra spookt er nog maar een ding door zijn hoofd: blijf bij de groep. De intelligente enkeling vergeet alles om hem heen, bij de groep blijven lijkt nog het enige doel. De reisleider, gevolgd door het een club van zo’n 40 man, steekt bij groen licht over het zebrapad de verkeersader van een Europese hoofdstad over. Lees verder

In 1918 zag Fanny Blankers-Koen het levenslicht in Lage Vuursche. Zestig jaar later werd ik er geboren.

In heel Nederland en ver daarbuiten staat Lage Vuursche bekend als een bosrijk dorpje waar je kunt wandelen, midgetgolfen en pannenkoeken eten. Onze huidige koning is er opgegroeid, zijn moeder woont er en zijn broer ligt er begraven. Lees verder