Ik ben een translander. Ik heb het meestal koud. En ik zeur daar ook graag over. In de winter ga ik gekleed als eskimo; de hele dag met een dikke sjaal om of in een Snuggie gerold met een kruik op mijn buik op de bank. Pas boven de 30 graden begin ik te ontdooien. Als de mussen dood van het dak vallen, kom ik tot leven. Slippers komen pas bij +35 uit de kast. Het liefst zou ik emigreren naar een land met palmbomen.

Transgenders zijn mensen die in het verkeerde lichaam zijn geboren. Translanders zijn mensen die in het verkeerde land zijn geboren.

De term fluffen blijkt niet algemeen bekend en wordt vaak verkeerd gebruikt. Er wordt in Nederland heel wat foutief afgefluft. Affluffen kan sowieso niet, opfluffen wel. Maar je kan niet zomaar in het wilde weg dingen op gaan fluffen.

Vorige week vertelde iemand mij dat zij haar huis had opgefluft, dat is raar. Ze bedoelde dat ze haar huis had opgeleukt, al is opleuken ook een jeuk-woord. Ook kledingstukken, auto’s, boekenkasten en tuinen kun je niet opfluffen. Alleen een man kan worden opgefluft. Hij heeft dat ook graag. Een vrouw opfluffen is echter een onmogelijke opgave. Een vrouw kan wel een flufmeisje zijn, zij wordt dan betaald om de man op te fluffen. Het is kwalitatief hoogstaand werk.

Gezocht: George Clooney type voor Valentijnsdate

 

In blinde passie zijn scooter bekrast

Het is laat en ik besluit mama met de auto naar huis te brengen. Om wakker te blijven zetten we de radio aan met hoop op een meezinger. Op dit uur zijn er geen meezingers op de radio dus luisteren we naar Candlelight. Een herhaling blijkt na een poosje, de gedichten heb ik al eerder gehoord. Vanaf de snelweg gaat de weg naar mijn ouders’ dorp door de bossen. Het eerste stuk is nog verlicht, maar als je dieper het bos in rijdt, verdwijnen de lantaarnpalen en ook de reflecterende strepen op de weg. Lees verder

‘Mama moet je iets vertellen,’ zei ze vanmorgen toen ze me belde. Er is iets goed mis. Mama belt mij nooit. Ik ben altijd degene die haar belt. Niet omdat ik haar iets te vertellen heb, maar uit schuldgevoel omdat zij nu alleen is. Na 18 jaar bemoederd te zijn, was het tijd om te gaan. Lees verder

‘Ik kom een nieuw rijbewijs aanvragen,’ zeg ik.
‘Heeft u uw oude rijbewijs bij u?’
Ik geef de baliemedewerkster mijn oude rijbewijs.
‘En een pasfoto?’
Ik geef haar een pasfoto.
Ze kijkt naar de foto in haar hand en dan naar mij. Lees verder

Elke vrouw met een man, vriend, vader, broer of zoon weet: een zieke man is zieker dan een zieke vrouw. Een zieke man is ook zieliger dan een zieke vrouw. Een zieke man is een man van weinig woorden. Een compacte beschrijving van zijn ziekte volstaat; ‘ik ga dood.’ Al valt dat in de meeste gevallen reuze mee. Lees verder

Voor een snelle boodschap loop ik de kleine supermarkt binnen. Ik pak een lichtblauw mandje van de stapel en betreed het kant-en-klaar-pad. Achter mij hoor ik een klein tumult als een grijze man, met slobberend pak en een lange zwarte jas de winkel betreed en luid ‘halloooo, hallo!’ roept. Ik sta stil voor het kip-schap. Lees verder

Mama, een hip jong ding van 69, was zoals ze zelf zei ‘toe aan een nieuwe iPhone’. Haar huidige versie was toch al bijna 2 jaar oud. Omdat ze zelf door het aanbod aan modellen de weg dreigde kwijt te raken, vroeg ze mij mee naar de winkel. En dus togen wij op zaterdagmiddag naar de hypermoderne Apple Store. Lees verder