Mijn moeders nieuwe balkon had een opfrisbeurt nodig. Er moest duidelijk geschrobd worden, maar mama had geen schrobber. En dus toog ik op zaterdagmiddag naar woonwarenhuis Nijhof. Het walhalla voor de doe-het-zelver. Ik hoor niet tot deze doelgroep; ik doe het liever niet zelf.

Van opa kreeg ze het allermooiste verjaardagscadeau. Een speelgoedkoffertje, zo een van karton met afgeronde hoeken en een ijzeren handvat wat je zo heen en weer kon wiebelen en een ijzeren sluiting die met een klik open en weer dicht ging.  Het koffertje was knalrood met een wit kruis erop. En in het koffertje zaten doktersspullen, nep natuurlijk, maar dat maakte Evi niet uit. Als je later dokter wilde worden, moest je ergens beginnen.

Omvaren was geen optie. Van de Atlantische Oceaan naar de Grote Oceaan was er maar een mogelijkheid: door het Panamakanaal, door de sluizen. Maar toen ik aankwam bij die sluizen stonden er bordjes langs de kant van het kanaal. Of eigenlijk stonden die bordjes er al ver vooraf. Zodra ik het kanaal binnenpeddelde zag ik ze al staan langs beide kanten van het water. Eerst alleen in het Spaans, later ook in het Engels, en nog later in het Duits, Frans en Arabisch. Hoe dichter je bij de sluizen kwam hoe meer bordjes en in hoe meer talen. En er stonden pijlen op de bordjes met aantal meters: in lengte, breedte en hoogte. Maar ik dobberde gestaag door want ik was, niet in lengte, niet in breedte, niet in hoogte, groter dan de pijlen aangaven. Er stonden ook bordjes met het getal 26. Heel veel bordjes met het getal 26.

Ze draagt een makkelijke broek en een comfortabel fleecevest. De tassen zijn gepakt. Een grote backpack en een kleine schoudertas. Inpakken is voor haar een routineklus. Toch zit ze nu weer op haar hurken, frommelt ze aan het cijferslot en ritst ze de backpack open, terwijl deze net dicht was. Een rol duct tape moet nog mee. Haar reizend leven is niets zonder duct tape: om koffers en tassen mee te repareren, een scheur in een rokje te dichten of sneakers tijdelijk waterdicht te maken.

De opdracht is makkelijk. Er zijn drie rijen. De langste leerlingen moeten achteraan, en om hen nog langer te laten lijken dan ze al zijn, mogen ze op een gymnastiekbank gaan staan. De middels rij mag gewoon op de grond staan en de kleinsten van de klas mogen vooraan, zittend. De fotograaf heeft alleen met een ding geen rekening gehouden: dit is een 4HAVO-klas. En niet zomaar een 4HAVO klas, dit is de klas van Pelle. En Pelle is de allerknapste jongen van de hele school. Dromerige Pelle is nonchalant, zijn vaalblonde haar in een eeuwige net-uit-bed look. En hij heeft altijd de perfecte outfit aan, waar zij zelf geen enkele moeite lijkt te doen: een oude, gescheurde Levi’s 501, een grijze hoodie en afgetrapte All Stars.