Mijn hele studietijd en tot ver daarna werkte ik in de horeca. Op mijn 15e begon ik met afwassen, na een week kreeg ik een schortje omgeknoopt en werd ik gepromoveerd naar de bediening. Zaterdagen draaide ik bardienst, zondagen bediende ik het terras en elke avond, na school en huiswerk, stond ik bestek te rollen en ijs te scheppen.

In mijn straat fietst een jongen. Op zijn rug een grote, oranje, vierkante tas met het logo van Thuisbezorgd. Hij stapt af voor nummer 6, zet zorgvuldig zijn fiets op slot, laat de tas van zijn schouders glijden en loopt met de tas voor zijn buik geklemd naar de deur. Hij blijft staan en kijkt naar het huisnummer. Zonder aangebeld te hebben schuift hij een huis op. Nu staat hij stil voor nummer 8, ook weer starend naar het huisnummer. Hij zet zijn tas met inhoud naast zich op de stoep en loopt terug naar nummer 6. Zo loopt hij een paar keer heen en weer van 6 naar 8 en weer terug. Dan blijft hij staan op de plek waar de huizen elkaar raken. Er staat een boom tegen de gevel. Hij observeert de boom lang en geduldig en loopt vervolgens met afhangende schouders terug naar zijn tas die nog steeds op de stoep staat. Ik loop langs als hij het oranje gevaarte weer op zijn rug heeft en de fietssleutels in zijn hand.  

Als ZZP’er wissel je niet alleen regelmatig van werkgever, maar wissel je ook regelmatig van collega’s. Je doet je best zo snel mogelijk je tijdelijke collega’s te leren kennen en jezelf open te stellen zodat ze weten wat ze aan je hebben.

Dat laatste gaat niet altijd helemaal goed. Zo had ik vandaag een Zoom-gesprek over muziek. Iedereen vertelde over persoonlijke favorieten. Het ging van Callas en Pavarotti, via Hazes, Winehouse en Joplin naar Avicii en Bieber.

‘En wat is jouw favoriete muziek Sandra?’
‘Oh, ik ben groot fan van Barry Badpak!’

Ik sloot Zoom af.
Mijn collega’s zijn ‘Barry Badpak’ gaan googelen. Ik vermoed dat ik mijn zorgvuldig opgebouwde reputatie binnen dit bedrijf om zeep heb geholpen.

Het is zondag en op één ding na heb ik het hele huishoudelijke to-do lijstje afgewerkt. Ik moet alleen nog de was doen. Ik hou van de was doen. De was doen is de perfecte to-do voor de zondagmiddag.

Iedereen die mij ook maar een beetje kent, weet dat ik het minstens negen maanden per jaar koud heb. Pas boven de 30 graden kom ik tot leven. Daarom draag ik een dekbed: zo’n dikke, donzen jas waar ik bijna helemaal in verdwijn. Het is geen fashion statement, ik heb het gewoon koud.

Vorige week liep ik in mijn dekbed op straat. Langs een hekje in Amsterdam-Zuid stond een bakfiets geparkeerd. Ik liep er net te dicht langs. Iets scherps stak uit. En met een kort krasgeluid trok het een winkelhaak in mijn jas. De lichte ‘poef’ die daarop volgde veroorzaakte een explosie aan veren. De inhoud van mijn gehele jas dwarrelde als zachte sneeuw om mij heen. Het was alsof ik een kip verloor op straat.

Misschien was dit het teken dat ik een ‘volwassen’ jas moet gaan dragen. Ik heb er een in de kast hangen. Zo’n mooi wollen exemplaar in zachte grijstinten waarin je naar de bank gaat om een lening aan te vragen. Maar die is niet warm genoeg. Dus na een vroege rit op de fiets in een temperatuur van net onder nul, stond ik drie uur onder de hete douche om weer te ontdooien. Ik heb weer een nieuw dekbed besteld.