‘Mama moet je iets vertellen,’ zei ze vanmorgen toen ze me belde. Er is iets goed mis. Mama belt mij nooit. Ik ben altijd degene die haar belt. Niet omdat ik haar iets te vertellen heb, maar uit schuldgevoel omdat zij nu alleen is. Na 18 jaar bemoederd te zijn, was het tijd om te gaan. Nu heeft mama niemand meer om de korstjes van het brood voor te snijden. Om de sokken paar bij paar en op kleur gesorteerd in de la voor te leggen. En de onderbroekjes voor te strijken. En later de bh’s. En verhaaltjes voor te lezen voor het slapen gaan en pap voor te koken voor het ontbijt. Mama doet alles zoals in het handboek voor moeders beschreven. Het handboek is de leidraad van haar moederlijk leven. Ik groeide op volgens de stappen uit hoofdstuk 2. Toen de stappen op waren verliet ik het huis.
‘Mama moet je iets vertellen,’ zei ze vanmorgen door de telefoon. Het was beter als ik hiervoor naar huis zou komen. Het handboek zei dat het beter was om moeilijke kwesties niet telefonisch te bespreken.