Mijn tennismaatje Petra vroeg mij haar boek te lezen. Het was nog niet helemaal af, maar bevond zich wel in de afrondende fase. Ik wist dat Petra eerder had geschreven over haar familiegeschiedenis, maar dit was haar eerste echte boek. Ik was dan ook reuze benieuwd.
Voorbij het zwijgen vertelt het verhaal vanuit drie perspectieven. Allereerst dat van de hoofdpersoon Madelon, aan het begin van het boek nog een jong meisje, wier moeder al in de eerste zin van het verhaal dood van het dak van hun huis valt. Daarnaast is er Dieter, een jongen die al vroeg op school wordt gepest en daar zijn hele leven de gevolgen van blijft dragen. Tenslotte is er het perspectief van musicus Charl. Hij speelt een kleinere rol, maar biedt met zijn blik toch een nieuwe kijk op het latere leven van Madelon.
Het boek gaat over levens waarin het verleden liever wordt verzwegen. In Madelons gezin werd amper gesproken over de Indonesische kampervaringen van haar moeder, en ook aan haar dood werden maar weinig woorden vuilgemaakt. Ook Dieters ongelukkige jeugd blijft onbesproken, vooral doordat hij er zelf over zwijgt.
Er gebeurt veel in deze roman, en Petra wil alles zo nauwkeurig mogelijk vertellen. Verleden en heden zijn met elkaar vervlochten en er komen veel personages voorbij; hele families passeren de revue. Het knappe is dat het boek, ondanks deze hoeveelheid informatie en de zware thema’s, heel prettig leest. Het is moeilijk weg te leggen: je wilt weten hoe het verdergaat. Dat de hoofdstukken beginnen met een naam en jaartal draagt daaraan bij, net als de vlotte schrijfstijl en de soepel leesbare zinnen.