Omvaren was geen optie. Van de Atlantische Oceaan naar de Grote Oceaan was er maar een mogelijkheid: door het Panamakanaal, door de sluizen. Maar toen ik aankwam bij die sluizen stonden er bordjes langs de kant van het kanaal. Of eigenlijk stonden die bordjes er al ver vooraf. Zodra ik het kanaal binnenpeddelde zag ik ze al staan langs beide kanten van het water. Eerst alleen in het Spaans, later ook in het Engels, en nog later in het Duits, Frans en Arabisch. Hoe dichter je bij de sluizen kwam hoe meer bordjes en in hoe meer talen. En er stonden pijlen op de bordjes met aantal meters: in lengte, breedte en hoogte. Maar ik dobberde gestaag door want ik was, niet in lengte, niet in breedte, niet in hoogte, groter dan de pijlen aangaven. Er stonden ook bordjes met het getal 26. Heel veel bordjes met het getal 26.

Lees verder