Regelmatig krijg ik dingen aangeboden. Dat zijn voornamelijk dingen die ik niet nodig heb, niet kan gebruiken of waar ik niet op zit te wachten. Als onbedoeld advies, maar dan concreter. Zo ontvang ik e-mails waarin mij een penisverlenging wordt aangeboden, of, iets minder rigoureus, viagrapillen. En e-mails van onbekende Nigerianen die in gebrekkig Engels laten weten dat ik, als enige nabestaande, miljoenen kan krijgen, als erfenis van een ver overleden familielid. Gek genoeg ontvangen mijn ouders en broer deze e-mails niet. Op straat, en dan vooral voor elke willekeurige Albert Heijn, krijg ik allerhande abonnementen aangeboden op kranten, op politieke partijen en op Hello Fresh maaltijdboxen. En toen het ooit uit ging met mijn vriendje kreeg ik door vriendinnen mannen aangeboden; broers, hockey elftallen, brandweermannen, roeiteams en afdankertjes.
Vorige week ging ik naar Marqt voor een snelle boodschap. Ik parkeerde mijn fiets wat onhandig voor de naast gelegen tattooshop. Buiten in het raamkozijn zat Henk Schiffmacher, compleet met oorbel en baard.
‘Sorry, ik doe snel een boodschap en dan haal ik mijn fiets hier weer weg,’ zei ik.
‘Wil je een tattoo?’ vroeg Henk.
‘Eh…, nou nee ik kwam eigenlijk voor pasta,’ zei ik.
‘Jammer, het is stil vandaag en ik zit hier maar en ik heb niets te doen,’ zei hij.
‘Maar een tattoo is niet echt iets voor mij…,’ zei ik.
‘Jij hebt nog geen enkele tattoo?’ vroeg Henk. En ik zag een sprankje hoop in zijn ogen.
‘Nee,’ zei ik.
‘En als ik het gratis doe? Zo’n eerste keer is speciaal!’ zei Henk.
‘Sorry, ik sla even over. Ik heb toch echt meer behoefte aan eten,’ zei ik en ik liep Marqt in.
Toen ik een paar minuten later terugkwam vroeg Henk; ‘Wat is het geworden?’
‘Spinazie-ricotta pasta,’ zei ik.
‘Goeie keuze, lekker!’ zei Henk.