In Amsterdam was ik de een van de eersten met een transportfiets met krat voorop. Dat komt omdat ik chronisch last heb van mijn rug en geen rugzak of schoudertas mee kan zeulen. Een fietskrat biedt de oplossing. Nu ben ik niet meer origineel. Eigenlijk hoor je er in Amsterdam als hip, jong ding niet bij als je geen fiets hebt met een krat. En als je dan toch origineel wil zijn, dan neem je geen ouderwets melkkrat maar bevestig je een groen bierkratje of een lichtblauw supermarktmandje aan je transportrekje. Het grote nadeel van zo’n krat aan je fiets is echter het fietsenrek: een transportfiets met krat of mand past niet in een standaard fietsenrek. En dus moet je je stalen ros naast het rek parkeren wat weer onvrede veroorzaakt bij mensen met een ander type rijwiel. Bijvoorbeeld de bakfietser. De kekke bakfiets voor Amsterdamse hippe, jonge ouders met één of meerdere kinderen past namelijk ook niet in het rek. En eigenlijk ook niet naast het rek want de bakfiets is te lang. Chronologisch is de bakfiets de opvolger van de transportfiets. Want kleine kinderen passen niet goed in een krat en dus ben je met kleine kinderen al snel toe aan de iets grotere bakfiets.
Dan is er nóg een soort fiets welke niet goed in het fietsenrek past (maar altijd weer het proberen waard is, waardoor de hele boel klem komt te staan): de tweewieler met fietstas. Fietstastypes zijn echter niet hip en jong. Fietstastypes zijn mensen die zich regelmatig verontschuldigen. Dat komt omdat fietstassen niet cool zijn. Fietstastypes hoor je dan ook vaak zeggen dat de bewuste fiets een leenmodel is en vooral niet van henzelf maar van moeder, oma of buurvrouw en slechts tijdelijk in gebruik is wegens een lekke band. De fietstas zelf wordt omschreven als praktisch maar nooit zelf gekocht, want dan was er uiteraard niet gekozen voor een poepkleur, paars klaproosmotief, begrafenisondernemer-grijs of regenafstotend mosgroen. Fietstastypes nemen al hun bezit mee in hun fietstas. Je kunt het zo gek niet bedenken. Tijdens de rit ontsnapt er regelmatig iets vanonder de wapperende plastic flappen: een vodje papier, de geur van een vergeten prei, de halve inhoud van een damestas die schuin in de fietstas is geplaatst of een onbestemd, half afgekloven botje. En als je achter het fietstastype rijdt waait dat allemaal in je gezicht. Het fietstastype zelf kijkt niet om, fietst door, schaamt zich rot en neemt zich voor een transportfiets te gaan kopen. Met krat.