Ik zat op de allerlaatste rij maar wist de purser ervan te overtuigen dat dat verre van handig was. Aangekomen op de bestemming zou ik de laatste persoon zijn die het KLM vliegtuig kon verlaten. Mijn groep van 40 nog onbekende mensen zou over de luchthaven gaan zwerven op zoek naar mij: de reisleidster met het bordje. 40 oudjes die de weg kwijt zouden zijn op een luchthaven in een hun onbekend land. Dat was niet handig.
Toen de landing was ingezet kwam de purser mij halen. Businessclass zat een heer alleen. Ze had mijn kwestie aan hem voorgelegd en hij vond het geen probleem als ik de laatste 15 minuten van de vlucht naast hem kwam zitten. Ik liep achter de stewardess aan naar voren en plofte haastig neer op de mij aangewezen stoel op rij 1. Naast mij werd een hand uitgestoken ter kennismaking: ‘Ik ben Johan. Dus je werkt in Barcelona? Ik ook!’