Ridderverhaal

Ik had er alles aan gedaan om niet te gaan eten bij dat beroemde Italiaanse restaurant waar we eerder waren geweest. Ik had gezegd dat ik liever Chinees at, maar de rest van de familie had zin in Italiaans. Ik had gezegd dat ik geen lasagne lustte, toen zei mama dat ik wel pizza mocht bestellen. Ik had gezegd dat ik misselijk werd van tomaten, volgens papa kon je bij zo’n goed restaurant ook pizza zonder tomaten bestellen, dat heette pizza bianca. Kortom, ik had alles uit de kast gehaald. En toch zit ik nu hier. Bij restaurant Mama Angela. Pal naast het harnas. Ik mag Fanta drinken omdat we uit eten zijn. Maar ik was liever thuis gebleven. Lees verder

Sir William Gull

Dat er op een dag een verhaal over mij in de krant zou komen te staan was onvermijdelijk. Maar The Times van vandaag overtrof al mijn verwachtingen.

In een paginagroot artikel wordt mijn theorie over anorexia hysterica uitgelicht. Dat schept geen verbazing na mijn lezing over deze nieuwe ziekte gisteren in Buckingham Palace voor een groep vooraanstaande artsen. De opkomst was groot, maar dit was mijns inziens eerder aan de locatie van de lezing te danken dan aan de inhoud. Desalniettemin heeft de journalist van The Times er een mooi verhaal van gemaakt voor de leken die deze krant lezen. Het volk, de armen, het gepeupel, het uitschot wat nog geen nagels heeft om zijn kont te krabben, laat staan copieuze maaltijden te kunnen betalen en te lijden aan deze welvaartziekte voor rijke jongedames. Lees verder

Plaspauze

Gerard was de eerst die het zag:
‘Kijk, dat groene dak, dat moet het Ongi-klooster zijn.’

We reden nu al uren in die wiebelende bus door de Gobi Woestijn. We waren vanmorgen vertrokken nadat we het Mongolian National History Museum in Ulaanbaatar hadden bezocht. Professor Khan had ons het beroemde dinosaurusskelet laten zien en al onze vragen beantwoord over de conservatie, de vindplaats en de structuur van de botten. Nu waren we op weg naar Bayazag, de allereerste vindplaats van dinosauruseieren ter wereld. Lees verder

Mijn top 10 boeken, gelezen in 2019*

Ik las dit jaar 114 boeken. Alles wat ik lees, voeg ik toe aan de app Goodreads en geef ik een rating. Hieronder mijn top 10 boeken, gelezen in 2019.

  1. Isabel Allende – Largo pétalo de mar**
  2. Julia Navarro – Zeg me wie ik ben
  3. Dave Eggers – De parade
  4. Thomas Rueb – Laura H
  5. Rebecca Makkai – Een stralende toekomst
  6. Nino Haratischwili – De kat en de generaal
  7. Donna Tartt – Het puttertje
  8. John le Carré – De toegewijde tuinier
  9. Joël Dicker – De verdwijning van Stephanie Mailer
  10. Harper Lee – Spaar de spotvogel

*Ik heb deze boeken in 2019 gelezen, het is heel goed mogelijk dat ze eerder verschenen zijn.

** De Nederlandse vertaling van dit boek is nog niet verschenen.

Leopold en Flamingo

Het hebben van een kind is als het hebben van een linkerbeen: als het goed is, zit je er je hele leven aan vast. Ik heb geen kinderen. Op mijn leeftijd had ik een heel elftal kunnen hebben, maar tot nu toe is het daar niet van gekomen. Veel van mijn vriendinnen hebben net als ik geen kinderen, een enkeling daargelaten en die kinderen zijn uiteraard de allerleukste kinderen van het westelijk halfrond. Het hebben van een kind zou volgens mij een vreugdevol iets moeten zijn, waar je zelf voor gekozen hebt en waar je ontzettend veel plezier aan beleeft. Lees verder

In het vliegtuig

Echt gelukkige mensen slapen in het vliegtuig. Ik niet. Hoe lang de vlucht ook duurt, iets in mij blijft altijd wakker. Terwijl om mij heen snurkende, rochelende en kwijlende zeekoeien in een andere wereld verblijven, zit ik klaarwakker en alert als een struisvogel met uitgestoken nek en grote ogen, rechtop in mijn stoel. Slaap maar lekker, ik houd alles wel in de gaten en waak over de kudde. Lees verder

Ik Vertrek

Ik sluit niet uit dat ik binnenkort zal emigreren. En nu denk ik erover om mijzelf op te geven voor het tv-programma Ik Vertrek. Ik heb hiervoor een inschrijfformulier opgevraagd, welke voornamelijk bestaat uit ja/nee vragen. Ik heb het sterke vermoeden dat, hoe vaker ik nee invul, hoe groter de kans dat de redactie van AVROTROS ja zal zeggen. Lees verder

Tepelhoes

Terwijl buiten de was hangt te drogen, op de achtergrond Robin Haase een poging doet de volgende ronde op Wimbledon te bereiken, mijn telefoon WhatsApp berichten naar buiten floept en ik een tekst redigeer over de nieuwste wintermode, denkt iemand bij Facebook heel hard na over welke advertentie hij mij zal laten zien als ik weer inlog.

Gedachteloos pak ik mijn telefoon, scroll langs de verschillende apps, klik op het Facebook icoon en op mijn scherm verschijnt een advertentie van twee huidkleurige nijntjes met daaronder de tekst ‘Dierlijke oorvormige tepelhoes 1 paar’. Lees verder

Onze Sien

Ik ben Sandra. Dochter van Jopie en nichtje van tante Sien. Of zoals we in de familie zeggen: ‘Sandra van Jopie van Sien’. Net als Dikkie van Jo van Dik van Jo. Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan.

Met Sien bedoel ik ónze Sien, dat je niet denkt dat het om een willekeurige Sien gaat. Lees verder

Recensie: De ideale man – Mathilde Hoekstra

De ideale man werd vorige week afgeleverd in een kartonnen doos. Het was geen verrassing want vooraf had men gevraagd om mijn adres. Na De ideale man gretig van zijn kartonnen omhulsel te hebben ontdaan, begon ik direct met lezen. Dit spiksplinternieuwe boek van Mathilde Hoekstra had mij door de titel zeer nieuwsgierig gemaakt. Helaas sloeg de nieuwsgierigheid al snel om in wanhoop. Lees verder