Leopold en Flamingo

Het hebben van een kind is als het hebben van een linkerbeen: als het goed is, zit je er je hele leven aan vast. Ik heb geen kinderen. Op mijn leeftijd had ik een heel elftal kunnen hebben, maar tot nu toe is het daar niet van gekomen. Veel van mijn vriendinnen hebben net als ik geen kinderen, een enkeling daargelaten en die kinderen zijn uiteraard de allerleukste kinderen van het westelijk halfrond. Het hebben van een kind zou volgens mij een vreugdevol iets moeten zijn, waar je zelf voor gekozen hebt en waar je ontzettend veel plezier aan beleeft. Lees verder

In het vliegtuig

Echt gelukkige mensen slapen in het vliegtuig. Ik niet. Hoe lang de vlucht ook duurt, iets in mij blijft altijd wakker. Terwijl om mij heen snurkende, rochelende en kwijlende zeekoeien in een andere wereld verblijven, zit ik klaarwakker en alert als een struisvogel met uitgestoken nek en grote ogen, rechtop in mijn stoel. Slaap maar lekker, ik houd alles wel in de gaten en waak over de kudde. Lees verder

Ik Vertrek

Ik sluit niet uit dat ik binnenkort zal emigreren. En nu denk ik erover om mijzelf op te geven voor het tv-programma Ik Vertrek. Ik heb hiervoor een inschrijfformulier opgevraagd, welke voornamelijk bestaat uit ja/nee vragen. Ik heb het sterke vermoeden dat, hoe vaker ik nee invul, hoe groter de kans dat de redactie van AVROTROS ja zal zeggen. Lees verder

Tepelhoes

Terwijl buiten de was hangt te drogen, op de achtergrond Robin Haase een poging doet de volgende ronde op Wimbledon te bereiken, mijn telefoon WhatsApp berichten naar buiten floept en ik een tekst redigeer over de nieuwste wintermode, denkt iemand bij Facebook heel hard na over welke advertentie hij mij zal laten zien als ik weer inlog.

Gedachteloos pak ik mijn telefoon, scroll langs de verschillende apps, klik op het Facebook icoon en op mijn scherm verschijnt een advertentie van twee huidkleurige nijntjes met daaronder de tekst ‘Dierlijke oorvormige tepelhoes 1 paar’. Lees verder

Onze Sien

Ik ben Sandra. Dochter van Jopie en nichtje van tante Sien. Of zoals we in de familie zeggen: ‘Sandra van Jopie van Sien’. Net als Dikkie van Jo van Dik van Jo. Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan.

Met Sien bedoel ik ónze Sien, dat je niet denkt dat het om een willekeurige Sien gaat. Lees verder

De Ouwe Dibbes appgroep

Ik ontving een sms. Iets wat, sinds de opkomst van Whatsapp, nog maar zelden voorkomt.

Hallo Sandra.
Mijn nummer is 06-xxxxxxxxxx

Geen afzender. Wel een aanhef, dus dit bericht moest komen van een bekende. Ik kon mij niet herinneren aan een onbekende mijn nummer gegeven te hebben Lees verder

De reisleider

De taken van een reisleider lijken omvangrijk. Hij, of zij, wordt geacht altijd vriendelijk te zijn, zijn gasten te ontvangen, te gidsen, het groepsproces te managen, vragen te beantwoorden en alles te weten over de bestemming/het hotel/de bus/de vliegtijd/het vliegtuig/het weer/het nieuws/de taal op de bestemming/de toekomst/de grote vragen der aarde en het heelal. Maar eigenlijk heeft de reisleider maar één taak: de groep bij elkaar houden. Als de groep aan het begin van de reis bestaat uit 39 pax (mensen in reisleiderstaal), dan moet deze, kosten wat het kost, ook aan het einde van de reis uit 39 pax bestaan. Is er één kwijt, exit reisleider. Lees verder

Het geslacht van de koning

Een Spaanse vriendin vroeg mij of we in Nederland nog steeds Sinterklaas vieren. Jaren geleden had ik haar over dit Hollandse kinderfeest verteld. Sindsdien is ze geïnteresseerd in deze traditie omdat het een Spaanse heilige betreft waar men in Spanje totaal geen aandacht aan schenkt. Lees verder

Spaanse mode update

Uw razende reporter bevindt zich deze dagen in Andalusië en observeert vanuit hier de laatste mode. Het is een prachtige periode om dit te doen want we zitten vlak voor het grote omslagpunt van zomer- naar wintermode. Dat omslagpunt is vastgesteld op 1 november en heeft niets te maken met de weersomstandigheden. Op 31 oktober kun je nog ongegeneerd in je zomerse kloffie de straat op, vanaf 1 november is dit uit den boze. Vanaf november draagt men hier winterkleren. Anders kun je deze nooit aan, want écht koud zal het niet worden. Lees verder

Cavia

Ik logeerde net buiten Otavalo, een indianendorpje in Ecuador. Mijn gastgezin bestond uit een jonge moeder en haar vierjarige zoontje Julio. De vader was niet aanwezig; hij speelde panfluit in een Nederlands winkelcentrum om geld te verdienen voor zijn familie. Om in het hoognodige te kunnen voorzien, hadden moeder en zoon vaker buitenlandse gasten. Ik was echter de eerste die goed Spaans sprak en dus nam de kleine Julio mij tijdens mijn verblijf graag op sleeptouw. Hij liet mij de velden zien achter het huis waar quinoa werd verbouwd (toen nog een onbekend fenomeen in de rest van de wereld) Lees verder