Leopold en Flamingo

Het hebben van een kind is als het hebben van een linkerbeen: als het goed is, zit je er je hele leven aan vast. Ik heb geen kinderen. Op mijn leeftijd had ik een heel elftal kunnen hebben, maar tot nu toe is het daar niet van gekomen. Veel van mijn vriendinnen hebben net als ik geen kinderen, een enkeling daargelaten en die kinderen zijn uiteraard de allerleukste kinderen van het westelijk halfrond. Het hebben van een kind zou volgens mij een vreugdevol iets moeten zijn, waar je zelf voor gekozen hebt en waar je ontzettend veel plezier aan beleeft.

Nu kom ik de laatste tijd op wonderlijke wijze steeds vaker in contact met alleenstaande moeders uit Amsterdam Oud-Zuid. Het valt mij op dat juist dit type moeders, degene zonder man, het hebben van een kind helemaal niet zo vreugdevol beschrijven. Het kind belemmert hen blijkbaar in de dagelijkse gang van werken, sporten en uitgaan. Ik vang regelmatig zinnen op als:

‘Nee, dan kan ik niet want dan heb ik Leopold en Flamingo.’
‘Dan moet ik eerst aan mijn ex vragen of hij Leopold en Flamingo nog een paar uur langer wil houden.’
‘Dan moet ik een oppas regelen voor Leopold en Flamingo.’
‘Ik kan vragen of de buurvrouw Leopold en Flamingo dit weekend over wil nemen.’
‘Leopold en Flamingo zijn dan bij mij. Dus dan kan ik niet borrelen/sporten etc.’

De moeders van Leopold en Flamingo (ik verzin deze namen ter plekke, maar ouders uit Oud-Zuid hebben hun kinderen de laatste jaren de meest waanzinnige namen gegeven) vertellen mij eigenlijk nooit iets leuks over hun kroost. De zieltjes mogen als ze het weekend bij moeders zijn niet met moeders mee en ze doen ze geen leuke dingen samen. De kinderen moeten bezig gehouden worden terwijl de moeders hun eigen leven kunnen leiden. Het ‘hebben’ van kinderen is deze moeders een blok aan hun (linker)been. Ik heb medelijden met Leopold en Flamingo.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*