In het vliegtuig

Echt gelukkige mensen slapen in het vliegtuig. Ik niet. Hoe lang de vlucht ook duurt, iets in mij blijft altijd wakker. Terwijl om mij heen snurkende, rochelende en kwijlende zeekoeien in een andere wereld verblijven, zit ik klaarwakker en alert als een struisvogel met uitgestoken nek en grote ogen, rechtop in mijn stoel. Slaap maar lekker, ik houd alles wel in de gaten en waak over de kudde.

Ik heb een aantal jaar in Spanje gewerkt en mijn woon-werk verkeer ging via KLM. En als je regelmatig in een vliegtuig zit, en ook nog op dezelfde route, dan gaan er dingen opvallen die voor anderen onopvallend blijven. Zo gaan alle handelingen aan boord via een vast stramien. Kan, door onverwachte omstandigheden zoals ‘wind mee’, het volledige programma niet worden afgewerkt, dan sneuvelt het taxfree shopping rondje. Dat is vooraf al bepaald. Ik observeer het patroon van de gastvrouwen die met trollies vol drankjes en snacks het gangpad afstruinen en houd nauwkeurig de route en tijd bij. Wordt dit een vlucht met of zonder taxfree? Voor mij hoeft het niet, ik kan prima leven zonder sloffen sigaretten, afgeprijsde parfum of Barbie-stewardess.

Ook alle Engelstalige mededelingen aan boord zijn volledig voorgeprogrammeerd: regelmatig komen de thermen cross check, air-pocket en holding pattern langs. Voor ons passagiers abracadabra, maar de koninklijke blauwe pakjes weten dat ze moeten controleren of de deuren goed dicht zijn, er turbulentie op komst is en er voor de landing nog een aantal rondjes worden gevlogen. Als ik de mededeling cross check heb gehoord maak ik mij lichtelijk zorgen of de deuren wel gesloten zijn en bij air-pocket trek ik mijn riem iets strakker aan. De slapende, nietsvermoedende kolonie om mee heen dommelt en schommelt rustig door.

In niet al te moderne toestellen kun je nog een snoertje in de armleuning frommelen en radio luisteren. Een uitkomst voor deze wakkere dodo. De radioprogramma’s zijn vooraf opgenomen. Als je veel vliegt, zoals ik, dan hoor je steeds hetzelfde bandje. Wat veel mensen niet weten is dat er standaard een iets minder gepast nummer tussen zit. Aangezien het gros van de passagiers met radio-oortjes in, al bij de eerste klanken van de Bolero in diepe slaap is gevallen (en geef ze eens ongelijk), heb ik nog nooit iemand over het muziekrepertoire horen klagen. Al lijkt mij And we all go down together een minder gepast nummer op 10 kilometer hoogte. Ik vraag me af of ik de kudde in zo’n geval wakker zou moeten maken.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*