Onze Sien

Ik ben Sandra. Dochter van Jopie en nichtje van tante Sien. Of zoals we in de familie zeggen: ‘Sandra van Jopie van Sien’. Net als Dikkie van Jo van Dik van Jo. Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan.

Met Sien bedoel ik ónze Sien, dat je niet denkt dat het om een willekeurige Sien gaat. Ik had eerder ook een tante Gerda, ónze Gerda, om duidelijk te maken dat het niet om een andere Gerda ging, zoals Gerda-uit-Den-Bosch of Gerda-uit-Schoorl.

Een deel van mijn verhalen gaat over dingen die ik zelf heb meegemaakt, soms net iets erger of mooier opgeschreven dan dat ze werkelijk waren. Het iets erger of mooier maken van gebeurtenissen heb ik van onze Sien. Overdrijven is een vak en onze Sien was daar goed in.  Duitsers bijvoorbeeld, waren volgens haar het ergste volk ter wereld: ze stalen onze fietsen, praatten een onaangename taal, waren lelijk als Schweinen, konden ab-so-luut niet voetballen en ga zo maar door. Dus als tante Sien kwam logeren, maakte mama, speciaal voor haar Bradwurst en Schnitzel.

Gelukkig maakte onze Sien de wereld meestal juist iets mooier. En dan vooral door haar woordkeuze. Als klein meisje leerde ik van mijn tante dat wat mijn moeder lippenstift noemde, eigenlijk een hondenpikkie was. En dat elk klein ongemak wel over zou gaan voordat ik een jongetje werd. Een kleine hond op straat heette een stok-erin-en-zwabberen-maar en een leuke man zat lekker in z’n broekie. En een man die van de ene naar de andere vrouw ging versleet ‘m in ieder geval niet met plassen. Liet ik stiekem een windje, dan wist mijn tante ook hier een positieve draai aan te geven, want beter in de wijde wereld dan in een nauw gat!

Afgelopen week overleed onze Sien. Haar uitspraken zal ik de rest van mijn leven met liefde en een glimlach blijven gebruiken.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*