De Spaanse Madonna

Het Spaanse Engels is belabberd. Dat komt niet alleen doordat al het Engels op televisie is nagesynchroniseerd, maar ook door het onderwijs. De gemiddelde Spaanse docent Engels is nog nooit in Engeland geweest, laat staan in Amerika. De Spanjaarden hebben zich de grammatica van de vreemde taal eigen gemaakt en spreken het uit zoals ze denken dat het zou moeten klinken. Denk aan het spelletje waarbij je iemand een woord influistert, die dat dan doorfluistert naar de volgende. Aan het einde van de kring is er een heel nieuw woord ontstaan.

Op een dag liep ik in Madrid nietsvermoedend langs het prestigieuze Palace Hotel. Voor de ingang had zich een enorme drom mensen verzameld van alle leeftijden. Reikhalzend keek men uit naar wat komen ging. Mobieltjes, fototoestellen en telelenzen in de aanslag. Elke keer dat de deur een stukje openging om hotelgasten in of uit te laten, klonk een kort maar luid gegil. Daarna, als bleek dat de langverwachten zich weer niet hadden laten zien, een grote, gemeenschappelijke zucht. Nieuwsgierig vroeg ik aan een paar Spaanse studenten op welke beroemdheden ze stonden te wachten.
‘¡Los Rolin!’ schreeuwden ze in koor.
In de veronderstelling dat ‘Los Rolin’ een populaire Spaanse band was, waar ik nog nooit van had gehoord, liep ik verder de stad in. Tegen de stroom mensen in, want vanuit alle hoeken en gaten liepen Madrilenen richting het Palace hotel. ’s Avonds, op mijn hotelkamer, zag ik op het nieuws dat The Rolling Stones in Madrid optraden en dat duizenden mensen zich die middag voor hun hotel hadden verschanst om een glimp op te vangen van Mick Jagger en vrienden.

Een andere dag in Madrid had ik een afspraak. De stad kende ik vrij goed, maar de exacte locatie van de afspraak niet. Ik stond aan het begin van de Gran Via en vroeg de weg aan een oudere voorbijganger.
‘Loop de Gran Via af, ga bij Madonna rechtsaf en dan is het aan je linkerhand.’
Dat klonk makkelijk, nu alleen nog op zoek naar Madonna. Aangezien ik de voorbijganger rond de 70 schatte, dacht ik Madonna bij een kerk te vinden in de vorm van een beeld van een mooie dame (al dan niet met kind). Aan het einde van de Gran Via was ik nog niets tegengekomen wat op een schone dame leek. Dus besloot ik het nogmaals te vragen, nu aan een jonge vrouw. Ze stuurde me terug de Gran Via op en gebaarde mij om bij Madonna links te gaan. Blijkbaar had ik iets gemist want hiermee bevestigde ze de route van de oude man. Deze keer ging ik niet op zoek naar een religieus beeld, maar zocht ik een poster van de zangeres Madonna, wellicht in compromitterende houding. Ik stond stil bij elke posterzuil en elke platenzaak, maar op de hele Gran Via was geen Madonna te vinden en zo stond ik na een poosje weer op het beginpunt. Een zakenman probeerde mij nogmaals de zoektocht naar Madonna te laten voortzetten, maar daar trapte ik niet in. Ik vertelde hem dat ik na twee keer de hele Gran Via te hebben afgelopen, er vrij zeker van was dat zich daar geen Madonna bevond. Hij beweerde het tegengestelde en om zijn gelijk te krijgen was hij bereid om met mij mee te lopen. Halverwege de grote straat stonden we stil en wees hij mij triomfantelijk op de grote gele M: de fastfoodketen McDonald’s.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*