Fietsvisjes

In Amsterdam leven grote groepen mensen die het slopen van fietsverlichting tot een hobby hebben verheven. Ik verdenk HEMA ervan deze mensen stiekem in dienst te hebben, want HEMA vaart hier wel bij door de exponentiele verkoop van losse fietslichtjes in de vorm van visjes. Diezelfde grote groep mensen lijkt ook ingehuurd om vergeten fietsvisjes van fietsen af te peuteren om de verkoop nog wat op te krikken. Kortom, de gemiddelde Amsterdammer staat minstens één keer per week bij de HEMA-kassa met een verpakking met daarin één wit en één rood lichtje. Echte slimmerds kopen meerdere verpakkingen tegelijk en leggen een voorraad aan.

Vrijdagavond, ik rij over de van Baerlestraat. Voor het Concertgebouw zie ik de fuik al staan. In de stroom van fietsers voor mij ontstaat een lichte paniek. Een aantal lichtlozen vlucht in een zijstraat. Twee toeristen op hun rode MacBikes zijn te laat. Zonder pardon worden ze staande gehouden, zich van geen kwaad bewust. Dan wordt ook ik tot stoppen gemaand door een jonge agente met een blonde paardenstaart, die zijn het ergst.
‘Wij controleren vandaag op fietsverlichting.’
‘Ja, dat zie ik.’
‘En u dacht; mijn fietsverlichting zit wel oké?’
‘In tegenstelling tot de meeste mensen hier, heb ik zowel voor als achter een goed werkend fietsvisje hangen.’
‘Maar u heeft zowel voor als achter een ROOD lichtje, en dat klopt niet want voor moet een wit lichtje.’
‘De witte lichtjes waren op. Verlichting is verlichting toch?’
‘Maar nu kunnen andere weggebruikers denken dat u…, eh…, dat u ehmmmmm…’
‘Dat ik achteruit fiets?’

One thought on “Fietsvisjes

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*