Voorbestemd om Wimbledon te winnen

Zijn vader had een vergadering op de tennisclub en de oppas had afgezegd. Hij kreeg een racket en een bal en werd naar de oefenmuur gestuurd. Vier uur later kwam zijn vader hem weer halen. Hij had zichzelf in die vier uur een perfecte dubbelhandige backhand aangeleerd. De voorzitter van de tennisclub voorspelde aan zijn vader: ‘Hij zal later Wimbledon winnen.’ Hij was vijf jaar oud.

Toen hij 17 was betrad hij voor het eerst het heilige gras. In de eerste ronde werd hij uitgeschakeld. Na afloop kon hij maar één woord uitbrengen; ‘Unbelievable!’ Samen met de gebruikelijke tennistermen, en de woorden ‘yes’ en ‘no’, was dat ook het enige wat hij in het Engels kon zeggen.

In de zomer van 1992 had hij zijn zinnen gezet op de titel. Hij won de eerste rondes en wist zich daarna ook langs grootheden als Edberg en Sampras te slaan. In de finale serveerde hij voor de titel, maar Agassi retourneerde net ietsje beter.

In 1993 kwam hij in de tweede ronde Chris Bailey tegen, een Britt, slechts nummer 263 op de wereldranglijst. Britten deden het in die tijd nog slecht op Wimbledon. Het was laat. Het zou niet lang duren voordat de wedstrijd wegens invallende duisternis gestaakt zou worden. Maar 14.000 man publiek stond op de banken van het centre court en de toernooileiding liet het spelen game na game oogluikend toe. Het was 6-5 in de vijfde set voor Chris Bailey. Matchpoint, maar Goran Ivanisevic serveerde. De eerste service ging ver uit. De tweede service was een kamikazebal: via het net, op de lijn. De derde service was een ace. Goran won de vijfde set. In de volgende ronde verloor hij. De winst op Wimbledon was nog ver weg.

1994, zijn tweede finale, ging hij kansloos in drie sets ten onder tegen Pete Sampras.

In 1998 stond hij weer in de finale, weer tegen saaie Pete. Driemaal was geen scheepsrecht.

In 2001 was hij zo ver gezakt op de wereldranglijst dat hij niet rechtstreeks werd toegelaten tot het toernooi. Als drie keer verliezend finalist, mocht hij meebeslissen over het toekennen van de wildcards. Hij besloot er zelf een aan te vragen, een ticket voor een laatste kans. En deze kans werd hem gegund. Hij won rondje op rondje. Na elke wedstrijd trakteerde hij zichzelf op eenzelfde maaltijd in hetzelfde restaurant. Na elke wedstrijd moest zijn versleten schouder bij de fysio worden hersteld en voor elke nieuwe wedstrijd nam hij een grote dosis pillen om de pijn dragelijk genoeg te maken om te kunnen serveren. In de finale, trof hij zijn vriend Pat Rafter. Rafter stond voor de derde keer in de finale, Goran voor de vierde keer. Op 9 juli 2001, peoples monday, won Goran Ivanisevic Wimbledon.

‘If I never win another match, I don’t care. Whatever I do in my life, wherever I go, I’m always going to be a Wimbledon champion. Unbelievable.’

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*